I'm sorry
Przedstawienie
na podstawie sztuki Zbigniewa
Hołdysa
„
I’m
sorry ” w reżyserii
Olgi Chajdas.
Obsada
aktorska:
Adrianna Kornecka, Magdalena Bogdan, Emanuela
Osowska, Agnieszka
Senderowska, Charlotta Zielińska, Damian
Kwiatkowski, Mariusz
Kamiński oraz Radosław Mazur. Premiera
odbyła się 6 czerwca
2009 r. w Klubie Dowództwa Garnizonu w Warszawie, al.
Niepodległości 141.
Samotność, zagubienie w
dzisiejszym świecie, zaszczucie rówieśników.
Tragedia w szkole
prowadzi do analizy problemu. Tekst oparty jest na wypowiedziach
uczniów o ich koleżance, która
popełniła samobójstwo.
Licealiści z początku ukrywają prawdę, Z czasem jednak wychodzi
potrzeba powiedzenia tego, co się naprawdę wydarzyło.
„ Nie
dajecie mi szansy ” mówi Ola –
i
tak właśnie
wygląda
dzisiejsza szkoła –
nie daje szansy. Nie daje szansy słabszym, mniej
odpornym,
bardziej samotnym,
którzy jeszcze
szukają.
Inny bohater mówi „ Tu nie
ma żadnej tajemnicy. Jedni
ludzie dają sobie radę,
inni nie. Takie jest życie.” To prawda. Brak
komunikacji i
mówienia o tym,
co w nas
samych narasta przez lata. Przez tę sztukę
pragniemy przywrócić komunikację, dialog i pokazać
to co nie
pokazywane.
Do sztuki „ I’m sorry ” dołączyliśmy
fragmenty ze sztuki „ Pif Paf jesteś trup ”
Williama
Mastrosimone.
Jego fabuła opowiada o szkolnej rzezi.
Do sprawcy
morderstw w szkole
przychodzą duchy zamordowanych.
Łączymy te dwa
teksty, bowiem
bohaterowie „ I’m sorry ”
właśnie na ten
tekst
się powołują.
Sam autor „ Pif Paf ” napisał:
„ Tragedie,
kiedy
nastolatki
zabijają nastolatki, przebiegają niczym
dreszcz
przez wszystkie
media i
paraliżują na chwilę
dusze wszystkich mieszkańców, ale
nikt -
ani szkoła, ani rodzice,
ani specjaliści, ani władze –
nie umie temu zapobiec. Jest kwestią
czasu, kiedy
nastąpi kolejna. W czasie, gdy obradują komitety,
różne
fundacje, kiedy zbierają
się organizatorzy marszów
milczenia i kiedy w niektórych szkołach
pojawiają
się policjanci, by dać
wykład o przemocy - gdzieś, w
jakimś
mieszkaniu, młody człowiek wyjmuje z pudełka błyszczący
nóż i wkłada go za pasek.
Jego serce wypełnia
duma a jego dusza
przeżywa moment uniesienia i
bohaterstwa, gdy
wyobrazi sobie, jaką
reakcję wywoła ten nóż w szkole, na dyskotece, na stadionie.
On
wie, że to będzie jego chwila. Jego scena. Widownią zaś będą
wszyscy,
którzy zadrżą na widok
tego noża. Z nożem w ręku zagra
swoją nienawiść do świata i będzie
oczekiwał
respektu.”
Tworzymy
zatem teatr w
teatrze, gdzie bohaterowie jednej sztuki szykują się do
wystawienia
drugiej. W nowoczesnej formie, z użyciem
multimediów, ze scenami
muzycznymi. Całość sprawia, że jest to
spektakl dynamiczny,
aktualny, współczesny (zwłaszcza
po wydarzeniach w Niemczech). Jest to nasz głos
w dyskusji, która w Polsce jeszcze nie
rozpoczęła się na dobre,
a która z
pewnością będzie musiała
nastąpić.
Choreografia - Tomasz Borkowski
Muzyka - Bartosz Dziedzic
Współpraca Reżyserska - Krzysztof Kailsiak
Opieka Wokalna - Romana Krebsówna
Tłumaczenie piosenki " Donna donna " - Remigiusz Grzela
Reżyseria Świateł - Andrzej Król